Jeżeli chodzi o rzeźbę starożytnego Rzymu, to można tutaj wyszczególnić dwa podstawowe okresy (podobnie zresztą jak w całej sztuce rzymskiej z tamtych czasów). Pierwszy spośród nich był nierozerwalnie związany z wpływami etruskimi, drugi natomiast – z wpływami greckimi. Umownie przyjmuje się, iż rzymska rzeźba rozwijać się zaczęła u schyłku drugiego stulecia przed naszą erą. Wiąże się to z zapotrzebowaniem bardzo zamożnych osób mogących sobie pozwolić na zakup dzieł sztuki.

W momencie, kiedy Grecja została prowincją rzymską, zostały ustanowione pewne prawa, których podstawowym celem była ochrona dzieł przed grabieżami. Tym samym ukształtował się rzymski rynek antykwaryczny. Rzeźby stworzone ręką greckich artystów zaczęły osiągać wówczas bardzo wysokie ceny. Za pomocą tych rzeźb dekorowano przede wszystkim wnętrza równych pomieszczeń, a ponadto również ogrody. Twórcy w znakomitej większości pozostali anonimowi – nie było bowiem zwyczaju oznaczania swoich prac. Tematyka dzieła  była zróżnicowana.